از پی هستی خویش در چه بلا مانده ای

هیچ وفا نبودت گر بودت صبر ازو

جان و دل ایثار کن گر به وفا مانده ای

خفته غفلت شدی می نشناسی که تو

هستی تو بند توس نیستیی برگزین

زانکه لقا رو نبست تا به بقا مانده ای

دوش درآمد به جان سلطنت عشق و گفت