خفته غفلت شدی می نشناسی که تو

زان همه چون کس نماند پس تو که را مانده ای

هیچ وفا نبودت گر بودت صبر ازو

جان و دل ایثار کن گر به وفا مانده ای

از پی هستی خویش در چه بلا مانده ای

هستی تو بند توس نیستیی برگزین

زانکه لقا رو نبست تا به بقا مانده ای