یک سر سوزن ندیدی روی دولت ای فرید

گر نمی فهمش بود باشد قوی مردانه ای

چون رسد آن نم بدو جاوید در پی باشدش

تا کند هم چون خودش از فر خود فرزانه ای

ده زبان تا چند خواهی بود همچون شانه ای