چون رسد آن نم بدو جاوید در پی باشدش

تا ابد در دام مانی از برای دانه ای

شبنمی را فهم کی در بحر بی پایان رسد

گر نمی فهمش بود باشد قوی مردانه ای

تا کند هم چون خودش از فر خود فرزانه ای

یک سر سوزن ندیدی روی دولت ای فرید

ده زبان تا چند خواهی بود همچون شانه ای