شبنمی را فهم کی در بحر بی پایان رسد

گر به تو اسمی رسد واجب بود شکرانه ای

گر جزین چیزی که می گویم طلب داری دمی

تا ابد در دام مانی از برای دانه ای

گر نمی فهمش بود باشد قوی مردانه ای

چون رسد آن نم بدو جاوید در پی باشدش

تا کند هم چون خودش از فر خود فرزانه ای