بر کارم اوفتاد ز زلف تو صد گره

تا کی زنم چو ذره سرگشته دست و پای

چون سایه ای فرو شدم از عشق تو به خاک

ای آفتاب جان من از قعر جان برآی

بگشای کارم از سر زلف گره گشای

بردی دلم به زلف و دلم بوی می برد

از حلقه های آن شکن زلف دلربای