ای آفتاب جان من از قعر جان برآی

اندر هوای روی تو ای آفتاب حسن

تا کی زنم چو ذره سرگشته دست و پای

چون سایه ای فرو شدم از عشق تو به خاک

بر کارم اوفتاد ز زلف تو صد گره

بگشای کارم از سر زلف گره گشای

بردی دلم به زلف و دلم بوی می برد