بر روی اوفتاد و شکن یافت چند جای

بردی دلم به زلف و دلم بوی می برد

از حلقه های آن شکن زلف دلربای

دور از رخ تو زلف تو در غارت دلم

عطار رفت و دل به تو بگذاشت و خاک شد

تا روز حشر باز ستاند ز تو جزای