خورشید را که سلطنت سخت روشن است

دل ندهدم که در قلم آرم شکایتی

آب حیات در ظلمات ظلالت است

تا کی ز عکس لعل تو یابد هدایتی

بنگر گرفت سایه زلفت حمایتی

هر دم ز زلف تو شکنی دیگرم رسد

زان پی نمی برم شکنش را نهایتی