بیگانه مباش چون دو چشمم را

این مصلحت آخر از کجا دیدی

می بگذری و روی تو از پیشم

ما را تو به راه آسیا دیدی

از خون جگر در آشنا دیدی

تا روی چو آفتاب بنمودی

بس دل که چو ذره در هوا دیدی