چون ربودم شکری از لب او

می شدم تا به بر سیم بری

تیز کرده سر دندان که مگر

بربایم ز لب او شکری

بنشستم به امید دگری

جگرم سوخت که از لعل لبش

شکری می نرسد بی جگری