تا بو که از ره خود گردی برو فشانی

چیزی که از رگ من خون می چکید کردم

فانی شدم کنون من باقی دگر تو دانی

کردم محاسن خود دستار خوان راهت

در چار میخ دنیا مضطر بمانده ام من

گر وارهانی از خود دانم که می توانی

عطار بی نشان شد از خویشتن بکلی