گر وارهانی از خود دانم که می توانی

کردم محاسن خود دستار خوان راهت

تا بو که از ره خود گردی برو فشانی

در چار میخ دنیا مضطر بمانده ام من

عطار بی نشان شد از خویشتن بکلی

بویی فرست او را از کنه بی نشانی