با پشت دو تا مانده هرجا که کمانی

یک ذره اگر شمع وصال تو بتابد

جان بر تو فشانند چو پروانه جهانی

زابروی هلالیت که طاق است چو گردون

چون دایره بی پا و سرم زانکه تو داری

از دایره ماه رخ از نقطه دهانی

ارباب یقین ده یک یک ذره گرفتند