چه گوهری تو که در عرصه دو کون نگنجی

نشانی از تو کسی چون دهد که برتر از آنی

عجب بمانده ام از ذات و از صفات تو دایم

کز آفتاب هویداتری اگرچه نهانی

همه جهان ز تو پر گشت و تو برون ز جهانی

منم که هستی من بند ره شدست درین ره

تویی که از تویی خود مرا ز من برهانی