منم که هستی من بند ره شدست درین ره

کز آفتاب هویداتری اگرچه نهانی

چه گوهری تو که در عرصه دو کون نگنجی

همه جهان ز تو پر گشت و تو برون ز جهانی

تویی که از تویی خود مرا ز من برهانی

من از خودی خود افتاده ام به چاه طبیعت

مرا ز چاه به ماه ار بر آوری تو توانی