در آرزوی تو عمری به سر دویدم و اکنون

تویی که از تویی خود مرا ز من برهانی

من از خودی خود افتاده ام به چاه طبیعت

مرا ز چاه به ماه ار بر آوری تو توانی

چو در سر آمدم آخر مرا به سر چه دوانی

چه باشد ار ز سر لطف جان تشنه لبان را

از آن شراب دل آشوب قطره ای بچشانی