چو در سر آمدم آخر مرا به سر چه دوانی

من از خودی خود افتاده ام به چاه طبیعت

مرا ز چاه به ماه ار بر آوری تو توانی

در آرزوی تو عمری به سر دویدم و اکنون

چه باشد ار ز سر لطف جان تشنه لبان را

از آن شراب دل آشوب قطره ای بچشانی

امید ما همه آن است در ره تو که یک دم