دل من نشان کویت ز جهان بجست عمری

ز سگان کویت ای جان که دهد مرا نشانی

که ندیدم از تو بوی و گذشت زندگانی

که خبر نبود دل را که تو در میان جانی

ز غمت چو مرغ بسمل شب و روز می طپیدم

چو به لب رسید جانم پس ازین دگر تو دانی