گر تو بنمایی رخ خویشم بتوانی

ای گشته نهان از همه از بس که عیانی

دیده ز تو بینا و تو از دیده نهانی

گر من طلبم دولت وصلت نتوانم

شد در سر کار تو همه مایه عمرم

آخر تو چه چیزی که نه سودی نه زیانی

یک چند در اندیشه روی تو نشستم