یک چند در اندیشه روی تو نشستم

گر تو بنمایی رخ خویشم بتوانی

شد در سر کار تو همه مایه عمرم

آخر تو چه چیزی که نه سودی نه زیانی

معلوم نشد خود که چه چیزی به چه مانی

ای جان و جهان نیست به هر جان و جهان هیچ

آخر تو کدامی که نه جانی نه جهانی