از پی آنکه قضا عاشق تو کرد مرا

این همه دوری و پرهیز و تکبر چه کنی

حد و اندازه هرچیز پدیدار بود

مبر از حد صنما سرکشی و کبر و منی

این همه تیر جفا بر من مسکین چه زنی

از غم تو غنیم وز همه عالم درویش

نیست چون من به جهان از غم درویش غنی