نیست چون من به جهان از غم درویش غنی

از پی آنکه قضا عاشق تو کرد مرا

این همه تیر جفا بر من مسکین چه زنی

از غم تو غنیم وز همه عالم درویش

مکن ای دوست تکبر که برآرم روزی

نفسی سوخته وار از سر بی خویشتنی

این همه کبر مکن حسن تو را نیست نظیر