به هر دمی که زنی ماتمی دگر بینی

به وادییی که درو گوی راه سر بینی

ز هرچه می دهدت روزگار عمر بهست

ولی چه سود که آن نیز بر گذر بینی

ز دولتی به چه نازی که تا که چشم زنی