چون چرخ فلک دایم زیر و زبرم بینی

چندان که درین دریا می جویم و می پویم

از آتش دل هر دم لب خشک ترم بینی

از بس که به سرگشتم چون چرخ فلک بر سر

در ره گذرت جانا با خاک شدم یکسان

تا بو که برون آیی بر رهگذرم بینی

بر خاک درت زانم تا گر ز سر خشمی