در ره گذرت جانا با خاک شدم یکسان

از آتش دل هر دم لب خشک ترم بینی

از بس که به سرگشتم چون چرخ فلک بر سر

چون چرخ فلک دایم زیر و زبرم بینی

تا بو که برون آیی بر رهگذرم بینی

بر خاک درت زانم تا گر ز سر خشمی

بر بنده بدر آیی بر خاک درم بینی