تا در ره تو مویی هستیم بود باقی

بر بنده بدر آیی بر خاک درم بینی

نی نی که نمی خوام کز من اثری ماند

آن به که درین وادی رفته اثرم بینی

صد پرده از آن مویی پیش نظرم بینی

چون شمع سحرگاهی می سوزم و می گریم

چون صبح برآ آخر تا یک سحرم بینی