مردم چشمت بدان خردی که هست

پیشه شبرنگ زلفت شبروی

پهلوی خورشید مشک آلود کرد

خط تو یعنی که هستم پهلوی

می ببندد دست چرخ از جادوی

کی توان گفت از دهان تو سخن

زانکه صورت نیست آن جز معنوی