می ببندد دست چرخ از جادوی

پهلوی خورشید مشک آلود کرد

خط تو یعنی که هستم پهلوی

مردم چشمت بدان خردی که هست

کی توان گفت از دهان تو سخن

زانکه صورت نیست آن جز معنوی

گاه همچون آفتابی از جمال