زانکه هم بر تو فشانم گر مرا جانی دهی

جان به لب آورده ام تا از لبم جانی دهی

دل ز من بربوده ای باشد که تاوانی دهی

از لبت جانی همی خواهم برای خویش نه

تو همی خواهی که هر تابی اندر زلف توست

همچو زلف خویش در کار پریشانی دهی

من چو گویی پا و سر گم کرده ام تا تو مرا