سرگشته شده سری و نه پایی

با چشم پر آب پای در آتش

بر خاک نشسته باد پیمایی

چون گوی بمانده در خم چوگان

از صحبت اختران صورت بین

خورشید صفت بمانده تنهایی

هر روز ز تشنگی چو آتش