وانجا که کوس رعد بغرد ز طاق چرخ

سرگشتگی است مصلحت ذره در هوا

وانجا که بحر نامتناهی است موج زن

شاید که شبنمی نکند قصد آشنا

زنبور در سبوی نوا چون کند ادا

عقلی که می برد قدح دردیش ز دست

چون آورد به معرفت کردگار پا