بر من چه حاجت است گواهی دست و پا

خود را بکشته ام من بیچاره ضعیف

وانگه ز خوف دیده خود داده خون بها

چون من به کرد خویشتنم معترف شده

چون من به صد زبان مقرم بر گناه خویش

ای دست گیر خلق چه حاجت بود گوا

در تنگنای پرده پندار مانده ام