تو در میان خاک فرو مانده ای اسیر

وز نیکی و بدیت بپرسند ماجرا

نه مادریت بر سر نه مشفقیت یار

ای وای بر تو گر نرسد رحمت خدا

گویا زبان حال تو با حق که ربنا

آن شیشه گلاب که بر خویش می زدی

بر خاک تو زنند و بدارندت از عزا