آن شیشه گلاب که بر خویش می زدی

ای وای بر تو گر نرسد رحمت خدا

تو در میان خاک فرو مانده ای اسیر

گویا زبان حال تو با حق که ربنا

بر خاک تو زنند و بدارندت از عزا

تو چون گیاه خشک بریزی به زیر خاک

تا بنگری ز خاک تو بیرون دمد گیا