تا بنگری ز خاک تو بیرون دمد گیا

آن شیشه گلاب که بر خویش می زدی

بر خاک تو زنند و بدارندت از عزا

تو چون گیاه خشک بریزی به زیر خاک

تو زیر خاک و بی خبران را خبر نه زانک

بر شخص تو چه می رود از خوف و از رجا

چون مدتی مدید برین حال بگذرد