گاه از بلای بار شکم پشت او دو تا

بیچاره آدمی که فرومانده ای است سخت

در مات خانه قدر و ششدر قضا

گاه از هوای کار جهان روی او چو زر

گه خوف آنکه پاره کند سینه را ز خشم

گه بیم آنکه جامه بدرد ز تنگنا

گه مرده دل ز یک سخن طنز از کسی