در مات خانه قدر و ششدر قضا

از دست حرص و آز بخستی به گوشه ای

زین بیش دست می ندهد چون کنیم ما

بیچاره آدمی که فرومانده ای است سخت

گاه از هوای کار جهان روی او چو زر

گاه از بلای بار شکم پشت او دو تا

گه خوف آنکه پاره کند سینه را ز خشم