اگرچه صبح کله دار صادق است چه سود

که خفته در بنهد هفت چارطاق دو تا

به خنده دم دهدت صبح تا تو خوش بخوری

تو از کجا و دم ریشخند او ز کجا

که پرده زربفت شب به تیغ قبا

وگرچه خوانچه خورشید دایم است ولیک

چه فایده که همه خود همی خورد تنها