که خوش به شعبده ای مست خواب کرد تو را

فرود حقه چرخ و ورای مهره خاک

تو در میانه این خوش بخفته اینت خطا

چه خواب دید ندانم سپهر بوالعجبت

صفای دل طلب از بهر آب روی از آنک

ندید روی کسی تا نیافت آب صفا

ز اشک گرم و دم سرد خود مکن جو خشک