بدان دمی که چه گر پیر بود عالم طفل

ز انالحقش همه حق ماند و محو گشت انا

به چل صباح که از نور خاص حق بسرشت

خمیر این همه اعجوبه بی سواد مسا

ازو بزاد زنی طفل پیر چون حوا

به دوست رویی پاکیزگان هفت رواق

به شرمناکی دوشیزگان هفت سرا