چو شمع بر سرپایم کنون و حکم تو راست

مرا سزاست بتر زان و از تو نیست سزا

چه گر تدارک این واقعه نمی دانم

مرا بس این که بدین صدق هست حق دانا

به راندن که برو یا به خواندن که بیا

وثیقتم همه بر عفو توست و چون نبود

از آنکه حبل متین است و عروه وثقی