آخر ای شهوت پرست بی خبر گر عاقلی

آخر ار شوقی است در تو ذوق این معنی بیاب

چون چراغ عمر تو بی شک بخواهد مرد زود

خویشتن را همچو شمعی زآتش شهوت متاب

یک دمی لذت کجا ارزد به صد ساله عذاب

توشه این ره بساز آخر که مردان جهان

در چنین راهی فرو ماندند چون خر در خلاب