در چنین راهی فرو ماندند چون خر در خلاب

آخر ای شهوت پرست بی خبر گر عاقلی

یک دمی لذت کجا ارزد به صد ساله عذاب

توشه این ره بساز آخر که مردان جهان

غره دنیا مباش و پشت بر عقبی مکن

تا چو روی اندر لحد آری نمانی در عقاب

شب چو مردان زنده دار و تا توانی می مخسب