زانکه زیر خاک بسیاریت خواهد بود خواب

غره دنیا مباش و پشت بر عقبی مکن

تا چو روی اندر لحد آری نمانی در عقاب

شب چو مردان زنده دار و تا توانی می مخسب

بس که تو در خاک خواهی بود و زین طاق کبود

بر سر خاک تو می تابد به زاری ماهتاب

چون نمی دانی که روز واپسین حال تو چیست