بس که تو در خاک خواهی بود و زین طاق کبود

تا چو روی اندر لحد آری نمانی در عقاب

شب چو مردان زنده دار و تا توانی می مخسب

زانکه زیر خاک بسیاریت خواهد بود خواب

بر سر خاک تو می تابد به زاری ماهتاب

چون نمی دانی که روز واپسین حال تو چیست

در غرور خود مکن بیهوده چندینی شتاب