بنده و آزاد و شهری و غریب و شیخ و شاب

زانکه این مشتی دغل کار سیه دل تا نه دیر

همچو بید پوده می ریزند در تحت التراب

زیر خاک از حد مشرق تا به مغرب خفته اند

دل منه بر چشم و دندان بتان، کین خاک راه

چشم، چون بادام و دندان است چون در خوشاب

آنکه از خشمش طناب خیمه مه می گسست