دل منه بر چشم و دندان بتان، کین خاک راه

همچو بید پوده می ریزند در تحت التراب

زیر خاک از حد مشرق تا به مغرب خفته اند

بنده و آزاد و شهری و غریب و شیخ و شاب

چشم، چون بادام و دندان است چون در خوشاب

آنکه از خشمش طناب خیمه مه می گسست

در لحد اکنون کفن در گردن او شد طناب