وانکه پیراهن زتاب خویشتن نگشاد باز

چشم، چون بادام و دندان است چون در خوشاب

آنکه از خشمش طناب خیمه مه می گسست

در لحد اکنون کفن در گردن او شد طناب

تا کفن سازندش از وی باز کردندش ز تاب

وانکه رویش همچو گل بشکفته بودی این زمان

ابر می بارد به زاری بر سر خاکش گلاب