تا کفن سازندش از وی باز کردندش ز تاب

آنکه از خشمش طناب خیمه مه می گسست

در لحد اکنون کفن در گردن او شد طناب

وانکه پیراهن زتاب خویشتن نگشاد باز

وانکه رویش همچو گل بشکفته بودی این زمان

ابر می بارد به زاری بر سر خاکش گلاب

وانکه زلفش همچو سنبل تاب در سر داشتی